Het leven van Johannes Grossfeld

Johannes Grossfeld

Was het vroeger altijd al duidelijk dat u het hotel zou overnemen?

Ja, hoewel ik twee oudere zussen heb, was dat altijd al duidelijk. In die tijd was het normaal dat de oudste zoon een familiebedrijf zou runnen. Hoewel ik de jongste van de kinderen was, was ik wel de oudste zoon. En dus stond alles al vast. Ik weet dus ook niet anders. Er is in mijn jeugd een moment geweest dat ik rechten interessant vond: mijn oom was een bekende rechter in Duitsland. Dat vond ik wel boeiend. Maar ik heb ervaren dat werken in een hotel erg leuk is; ik ga graag met mensen om dus dit past bij mij.

Waar woonden jullie vroeger?

Toen mijn ouders het hotel runden, woonden wij als gezin in het hotel. Ik had kamer 303, mijn ouders 304 en mijn twee zussen 305. In die tijd lieten mijn ouders een huis bouwen maar pas nadat ze gestopt waren met werken in het hotel hebben ze daar een tijdje gewoond. Wat wel grappig is, is dat ik daar in mijn eentje drie jaar gewoond heb toen ik zestien jaar oud was. Best jong!

Hoe ziet uw week eruit?

Ik ben dagelijks in het hotel te vinden. Ik zit veel bij de receptie om gasten te woord te staan, ook telefonisch. Daarnaast geef ik leiding aan ongeveer 75 personeelsleden.
Op vakantie gaan komt niet vaak voor, hooguit voor een paar dagen. En dat betekent dus dat iemand anders de leiding in het hotel moet overnemen. Meestal doet meneer Weidemann dat. Daarnaast zijn er twee medewerkers, Carmen en Andrea, die al lang bij ons werken en in principe ook alles kunnen doen.

Waar gaat u graag heen op vakantie?

Ik ga graag naar de Duitse Noordzeekust. Het is dichtbij en ik kan snel terug naar het hotel als er iets is. Stel dat het hotel niet bestond, dan was ik daar een heel klein restaurantje begonnen. Eén keer in het jaar ben ik langer weg, bijvoorbeeld naar Noorwegen.

Hoe ging dat, de overname van een hotel?

Ik heb een koksopleiding gevolgd aan een Duitse hogeschool in Schwäbisch Hall. In die tijd liep ik stage bij een bedrijf waar ik ook een half jaar in de bediening moest werken. Ik heb ook stagegelopen in de bediening in Nederland, bij Hof van Gelre. En natuurlijk had ik ook nog verschillende opleidingen nodig om te leren hoe je een hotel moet runnen.
Het proces van overname duurde zes jaar. Eerst leerde ik alles van de receptie, daarna dook ik met mijn vader de backoffice in. Mijn moeder stopte met werken toen ze 65 was en mijn vader was actief tot zijn zeventigste, maar was op de achtergrond aanwezig tot hij 75 was.

Wat maakt het runnen van een hotel leuk?

Het is leuk dat ik zelfstandig ben en over alles mag beslissen zonder het eerst aan iemand te moeten vragen. Daarnaast ben ik erg blij met onze gasten. Het zijn prettige Duitse en Nederlandse gasten; eventuele problemen zijn snel opgelost. Doordat we iets goeds aanbieden, wat zijn prijs waard is, hebben we veel vaste gasten.

Wie gaat het hotel na u runnen?

In tegenstelling tot wat mijn ouders hebben gedaan, zijn mijn vijf kinderen vrij om te kiezen. Ik weet dat een van mijn dochters geïnteresseerd is. Mijn zoon van twaalf is eigenlijk nog te jong om nu al te weten wat hij wil. Wat mij betreft mogen ze allemaal het hotel overnemen. Het mag ook samen.

Welke plannen zijn er voor de toekomst?

We willen het bijgebouw, de ‘Residence’, renoveren. Dit jaar worden de kamers daar gerenoveerd. Daarnaast zijn we in het hoofdgebouw bezig met het maken van een speelruimte voor kinderen en een andere ruimte waar volwassen zich kunnen vermaken met pool, biljart en ander amusement. Maar wat nog belangrijker is, is dat we ons blijven concentreren op wat we doen en wie we zijn: een familiehotel, net over de grens. We zijn een vakantiehotel. Bij ons kan er niet vergaderd worden, zijn er geen conferenties en kan er niet à la carte gegeten worden.

We zijn er trots op dat we veel gasten uit Nederland mogen verwelkomen en dat veel Nederlandse gasten terugkeren voor nóg een bezoek aan ons hotel. Ik hoop dat we vanwege alle verbouwingen, nog meer Nederlandse gasten in de toekomst welkom mogen heten in Hotel Grossfeld.